Dzienne potworzenie...

… czyli teleportacja Janka z Czarnolasu z XVI wieku do XXI w wersji mej.

W poście o tym, że piszę książkę (TUTAJ), wspomniałam, że po stronie redakcyjnej zostawiłam pustą kartkę. Będzie na niej fraszka Do Czytelnika – rozwinięta i zmodyfikowana wersja fraszki Do Gościa, którą znacie z nagłówka mego bloga, a która jest skróconą wersją fraszki Na lipę Jana Kochanowskiego.

Literaki

Moja pasja – literaki

To trzydzieści dwa są znaki

Alfabetu j. (jot.) polskiego,

Abecadła ojczystego.

Literaki małe znaki

Ciągle dają się we znaki!

Ciągle głowę zawracają!

Ciągle w nocy spać nie dają!

Z Weną tak się skumplowały,

Że mój świat zawojowały.

Każą myśleć, każą pisać,

By kto inny mógł je czytać.

Ciągle miejsca swe zmieniają,

Nowe słowa układają.

Te z kolei w szyku stają,

Zdania różne już składają.

Za zdaniami idą w szyku

Akapity, tych bez liku!

Całość tworzy twórcze dzieło,

Moje małe "arcydzieło".

To nie wszystko. Oprócz prozy

Poezyję mózg potworzy.

Me liryki liMEryki

Bardzo różne to wierszyki.

Ich tworzenie – wielka sztuka!

Szukam rymu, do kaduka!

I rytm muszę w ryzach trzymać,

Słowa zginać i wyginać.

A puenta? To rzecz święta!

Bo puenta ma być cięta.

Toż to sprawa trudna czasem,

Bo literki… borem, lasem

Idą sobie w różne strony,

Zostawiając mózg wnerwiony.

Sprzymierzeńcy czy wrogowie?

Tego nikt już się nie dowie!

Ale to jest znany fakt:

Z literkami ja mam pakt!

Proces potworzenia

Swoje pisanie wierszy nazywam pieszczotliwie i trochę z przekąsem – potworzeniem. Potworzę z 32 literek i powstają literaki. Zaczyna się od gdybania i skojarzeń. A ostatnio było mniej więcej tak:

Dzień Dziecka → dziecko → bocian → narodziny → przyrost naturalny → rząd → polityka prorodzinna

Uwielbiam grę w skojarzenia, wieloznaczność, związki frazeologiczne, riposty (oczywiście cięte), żonglerkę słowną, ironię i poczucie z humorem. Wszystkie te składniki w różnych proporcjach występują w mych literakach. Do tego dochodzi rytm i rym (zwykle parzysty, bogaty, dokładny). Czasem jest tak, że rymu brak i wówczas jest "telefon do przyjaciela" ;) Pomaga mi pewna strona w internecie, a potem szare komórki biorą się za przestawianie słów lub/i wyszukiwanie ich zamienników.

Pierwotny pomysł o bocianie zapisałam w komórce, raptem 4 wersy:

Wcześniej zwykle zrzucałam tekst na lapka i tam go modyfikowałam i dopieszczałam w specjalnym dokumencie. Ale teraz postanowiłam wykorzystać niemalże niezapisany kalendarz dla nauczyciela i do niego to przepisuję nocne pomysły. Plus kalendarza jest taki, że zawsze jest pod ręką! Następnie wierszyk trafia do owego dokumentu i tam "leżakuje i dojrzewa" do publikacji. A z bocianem było tak:

Zielona Sowa

Jest 5 czerwca koło 13.00. Ktoś dzwoni do drzwi. To listonosz. Wręcza mej Mamie pokaźną kopertę – dużą i grubą. Mama niesie ją do mnie. Ja w totalnym szoku, bo niczego się nie spodziewałam. Rozrywam kopertę, a tam… 3 książki o Tappim Marcina Mortki! Szok się powiększył, bo dopiero tego dnia na stronie Czas Dziecka miały się ukazać wyniki konkursu na wierszyk o wydawnictwie Zielona Sowa. Rzuciłam się do lapka i bingo! Me nazwisko widniało na pierwszym miejscu.

Ale zszokowało mnie co innego… Tempo! Konkurs trwał do 31 V. Nagrodę wysłano 2 VI z Krakowa, a ja pod granicą polsko-rosyjską otrzymałam ją 5 VI, w dniu ogłoszenia wyników! Naprawdę byłam pod wrażeniem. Szczęśliwa też!

Wierszyk o Zielonej Sowie powstawał za dnia i nie do końca był potworzeniem. Był ciężką pracą i to przez kilka dni. Weny zbrakło, widocznie nie lubi słońca i pracy w dzień. Podchodziłam do wiersza na pewno ze trzy razy. Brakowało mi pomysłu na zakończenie. Olśnienie przyszło tuż przed końcem upływania terminu zgłoszeń. A oto finalny i finałowy wierszyk:

Nocne potworzenie

Te Wasze TAK-i pod poprzednim postem, dały mi się w nocy ze środę na czwartek ostro we znaki. Paluszki po ciemaku biegały po klawiaturze starej Nokii. Odkładały ją na miejsce, żeby po chwili znów wziąć się za robotę i do roboty. Efekt nagrałam po południu nową komórką (sorki za jakość):

A tu już nowsza wersja – ugładzona; nie wiem, czy będzie ciąg dalszy (choć powinien być), bo to tylko część procesu potworzenia, ale ta najważniejsza:

Nocne potworzenie

czyli Wasze TAK-i dały mi się w nocy we znaki!

Razu pewnego tuż przed północą

Szare komórki Martą szamoczą.

Do tego Wena przybyła w gości

I w łóżku Marty wnet się umości.

Szepcze do ucha różne pomysły…

Marta się złości na jej wymysły!

Co rusz komórkę do ręki bierze

I pisze rymy jak na papierze.

Poprawia wersy, kasuje słowa,

Bo dobra wersja nie jest gotowa!

Post o potworzeniu ukaże się w poniedziałek… I przyznam szczerze, że aż się boję, co sobie o mnie pomyślicie!