Chcem kotka!

Autor: Marlena Rytel

Tytuł: Potworna Michasia

Ilustracje: Kacper Semik, Marlena Rytel

Wydawnictwo: Psychoskok

Liczba stron: 32
Oprawa: miękka
Data wydania: 2017

ISBN: 978-83-7554-310-0

Trafiła w me ręce książeczka dla dzieci Marleny Rytel Potworna Michasia. Tytuł wiele mówiący i intrygujący. Okładka na pograniczu "potworności i normalności. Jeszcze przed czytaniem zaczęłam się zastanawiać, na czym polega potworność dziewczynki, co jest jej przyczyną…

Nie liczycie się ze mną ani z moimi uczuciami! Nie chcem brata! (s. 12)

Autorka w doskonały sposób przedstawiła główną bohaterkę – siedmioletnią Michasię, rozpieszczoną jedynaczkę, która jest wychowywana bezstresowo. Zawsze postawi na swoim, a jej zachcianki są od razu spełniane. Michasi się nie odmawia. Rodzice i dziadkowie nazywają ją swoją księżniczką, aniołkiem, gwiazdką, najsłodszym promyczkiem na niebie; zaś maluchy z podwórka doskonale wiedzą, że to głupia i rozpuszczona jedynaczka.

Chcem kotka! (s. 3)

Królewna na podwórku

Autor: Roksana Jędrzejewska-Wróbel

Tytuł: Królewna

Ilustracje: Ewa Poklewska-Koziełło

Wydawnictwo: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne 

Liczba stron: 32
Oprawa: miękka
Data wydania: 2004

ISBN: 978-83-60577-11-0 

Bajka Królewna Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel otrzymała pierwszą nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Czesława Janczarskiego organizowanym przez dwutygodnik „Miś”.

Na zwyczajnym podwórku, pod zwyczajnym trzepakiem pojawiła się wytwornie ubrana królewna w pięknej koronie, ale była chuda i blada, co nie pasowało do jej majestatu. Dzieci bawiące się na podwórku za namową Kasi znającej się na bajkach nie zwracały uwagi na królową i zajęły się budowaniem szałasu. Przez cały tan czas królewna uważnie obserwowała dzieci – Kasię, Zosię, Martę, Szymona i Wojtka. Po jakimś czasie zwyciężyło zwykłe dziecięce zainteresowanie innym dzieckiem. Królewna ma na imię Amelka i poprosiła dzieci o możliwość zabawy z nimi. Okazało się, że Amelka jest bardzo samotna. Opowiedziała nowym znajomym o swoich rodzicach, królestwie, codziennym życiu.

Królewnom nie wolno pracować. Miałam się tylko bawić i być grzeczna. (s. 16)

Alfabet obrazkowy

Autor: Grzegorz Kasdepke

Tytuł: Niesforny alfabet

Ilustracje: Iwona Cała

Wydawnictwo: Literatura

Liczba stron: 63
Oprawa: twarda
Data wydania: 2009

ISBN: 83-89409-91-7

Jak nauczyć dziecko alfabetu? Jak wzbogacić jego słownictwo na daną literę? Pomoże w tym książeczka Grzegorza Kasdepke Niesforny alfabet. Aczkolwiek w tytule powinno pojawić się słowo ‘abecadło’, bowiem to jest polski wyraz.

„Wstęp, czyli do 33 odlicz” – to krótkie żołnierskie wprowadzenie do alfabetu. Autor zaczyna od zbiórki liter i sprawdzenia obecności, a na koniec każe literkom ułożyć się w jego imię i nazwisko, a potem kazał odmaszerować do swoich opowiadań. Sęk w tym, że bajkopisarz zapomniał, jak się pisze niektóre wyrazy i zastąpił je rysunkami. Zadaniem dzieci jest uzupełnienie tekstu wyrazami, które zaczynają się na daną literę. I tu zaczyna się niezła zabawa!

Każde opowiadanie to zabawna historyjka, nieco absurdalna i zaskakująca w swej treści, nieco fantastyczna, w której zwierzęta i rzeczy zachowują się jak ludzie – mówią ludzkim głosem. A przy tym przemycone zostały ważne informacje dla dzieci, np.: cytryna mimo że jest kwaśna, jest też bardzo zdrowa i pomaga zapobiec przeziębieniu; niczego nie można brać bez pytania. Są też zaskakujące morały:

Leniuch nie powinien jeść słodyczy. Bo przestanie mieścić się w lusterku! (s. 33)

Szlachetne drzewo

Autor: Maria Terlikowska

Tytuł: Drzewo do samego nieba

Ilustracje: Teresa Wilbik

Wydawnictwo: Muza

Liczba stron: 64
Oprawa: twarda
Data wydania: 2015

ISBN: 978-83-7758-985-4 

Muzeum Książki Dziecięcej to dział specjalny Biblioteki m.st. Warszawy, który istnieje od 1938 roku. Jego zbiory to unikatowa kolekcja książek i czasopism dla dzieci. To miejsce promocji dobrej książki i centrum informacji o literaturze dziecięcej. Muzeum Książki Dziecięcej poleca książkę Marii Telikowskiej Drzewo do samego nieba.

Bohater to drzewo liściaste. Za sąsiadów ma stare i brzydkie kamienice, bowiem drzewo rośnie na podwórku. Lubi je wielu mieszkańców kamienic, jednak najbardziej lubią je dzieci, szczególnie chłopcy. To oni na drzewie spędzają każdą wolną chwilę i uważają je za swoje. Na nim się bawią i przeżywają różne przygody:

Tylko drzewo jest nasze. To jest dżungla pełna dzikich zwierząt. To jest Szklana Góra. To jest cudowne miejsce, z którego widać wszystko. (s. 3-4)

Ważnym etapem w ich życiu jest możliwość wspięcia się na kolejny, wyższy konar. Aż nadchodzi dzień, kiedy chłopcy (Staszek i narrator, uczniowie drugiej klasy) przekraczają granice dachu. Wspięcie się na coraz to wyższy konar to swego rodzaju nobilitacja, wejście do nowej, nieznanej przestrzeni...

Bo każdy musi mieć jakiś sekret, tak piękny, że nie da się go opisać żadnymi słowami. 

(s. 39)