Limeryk na prowincjonalną pisarkę

Pani Kasiu, w prezencie imieninowym Prowincja dla Prowincji o Prowincji…

Pisarka Kasia pod Mrągowem zamieszkała

Albowiem polską prowincję umiłowała.

Oplątana Mazurami

Pisze książki za książkami,

Bo tak to sobie w dzieciństwie zaplanowała.

Zakazane księgi

Autor: Patricio Sturlese

Tytuł: Inkwizytor

Tłumaczenie: Teresa Gruszecka-Loiselet

Wydawnictwo: Albatros

Liczba stron: 464
Oprawa: twarda
Data wydania: 2008

ISBN: 978-83-7359-714-3 

Jesienią 1597 roku inkwizytor Angelo DeGrasso zostaje wezwany do Watykanu. W obecności Ojca Świętego, papieża Klemensa VIII, otrzymuje misję odnalezienia śmiertelnie niebezpiecznego tekstu, jedynego ocalałego egzemplarza Necronomiconu – szatańskiej, zakazanej przez Kościół księgi zawierającej tajną wiedzę astrologiczną. Tylko heretyk Eros Gianmaria od czterech lat więziony w lochach Geniu wie, gdzie została ukryta. Stosując tortury, DeGrasso poznaje lokalizację kryjówki, ale Necronomiconu już tak nie ma – zniknął. Według Świętego Oficjum ten, kto wejdzie w posiadanie dokumentu i zdoła prawidłowo odczytać zaklęcia, będzie mógł stworzyć na ziemi królestwo Szatana. Z tajnym zadaniem od Superiora Generalnego Inkwizycji DeGrasso udaje się na pokładzie hiszpańskiego galeonu do Nowego Świata – osady franciszkanów koło Asunción. W czasie rejsu dochodzi do serii tajemniczych zbrodni. Wokół inkwizytora zagęszcza się sieć intryg. Angelo stopniowo odkrywa prawdziwą rolę, jaką mu wyznaczono w tej grze..."

Znów się przeniosłam w czasie, tym razem do schyłku XVI wieku, a to dzięki powieści Patricia Sturlese’a Inkwizytor. Już sam tytuł wskazuje, jaką tematykę porusza autor w swej książce.

Ci, którzy kochają książki, potrafią zrozumieć, jak wiele można zrobić, by je mieć w swoich rękach, by móc je przeczytać. Tylko dziś mamy trochę inne czasy niż to było 400 lat temu i trochę inne realia. Ale i w naszych czasach są książki unikatowe, tzw. białe kruki, które wiele osób chciałoby mieć w swej biblioteczce. Necronomicon i Szmaragdowy Kodeks to zakazane księgi, obiekty pożądania trzech potężnych instytucji: Świętego Oficjum, Corpus Carus oraz Wielkiego Czarnoksiężnika. A w tym wszystkim po uszy siedzi Inkwizytor Generalny Ligurii – Angelo DeGrasso, Czarny Anioł. Nie wie, po czyjej opowiedzieć się stronie, komu zaufać, kim tak naprawdę jest on sam…

Marzenia się spełniają!

Niedawno wróciłam ze spotkania autorskiego z panią Katarzyną Enerlich. Marzyłam o tym od ponad roku, kiedy zakochałam się w Jej książkach, kiedy pokochałam Jej prowincjonalność. Dzięki Niej albo i przez Nią na nowo odkryłam moją prowincję i na nowo zakochałam się w Mazurach.

Pani Kasia to bardzo żywiołowa, a zarazem ciepła i sympatyczna osoba. Opowieść o powstawaniu Jej książek poprzeplatana była prawdziwymi historiami i anegdotami z Jej życia. 

Usłyszałam wiele mądrych słów, takich życiowych. I było wspomnienie z dzieciństwa. Czy znacie pioruny? Takie kamienie? Zwane również są prątkami bożymi, kamieniami piorunowymi, belemitami, zaś przez Niemców donnersteine[1]. Miały one chronić przed nieczystą siłą, uważano je za dar losu. Ja sama zbierałam je w dzieciństwie, bo miały mnie chronić przed piorunami. A co do czego, to się zakochałam w piorunach i mogę je podziwiać bez końca. W każdym razie dawno tego kamienia nie widziałam, ale będę musiała się za nim rozejrzeć…

W trakcie spotkania Pani Kasia zacytowała słowa marszałka Józefa Piłsudskiego, mówiąc, że Polska jest jak obwarzanek – na obrzeżach jest najsmaczniejsze. I dodała od siebie, że ludzie na obrzeżach są lepsi. A ja właśnie na takich obrzeżach mieszkam – do granicy mam kilkanaście kilometrów… Tylko w czym ja jestem lepsza od ludzi ze środka? Jeszcze nie wiem. Ale wiem, żem oplątana Mazurami. A na razie "trzeba" mi się cieszyć, że jutro zmarszczek przybędzie :) Polecenie pani Kasi! Normalnie nie mam wyjścia, będę chodzić całą sobotę z bananem na twarzy ;)

Po spotkaniu dostałam książkę na nagrodę do mojego konkursu. Dziś Wam jeszcze nie zdradzę, co to za powieść, a konkurs wkrótce ogłoszę. Tak samo jak wywiad z panią Kasią Enerlich. 

A na tym zdjęciu pani Kasia podpisuje moją książkę. Kto przeczyta dedykację? ;)

 Całe spotkanie miało oprawę muzyczną – uczniowie ze szkoły muzycznej pięknie grali na skrzypcach, akordeonie i saksofonie, a na sam koniec dziewczyna wspaniale zaśpiewała piosenkę Alicji Majewskiej "Odkryjemy miłość nieznaną". Posłuchajcie oryginalnego wykonania...

---

[1] Więcej o tych kamieniach: http://prowincjapelnamarzen.blog.pl/2013/11/21/zlote-kamienie-od-piorunow/

Powrót do korzeni

Autor: Katarzyna Enerlich

Tytuł: Kwiat Diabelskiej Góry

Wydawnictwo: MG

Liczba stron: 280
Oprawa: miękka
Data wydania: 2010

ISBN: 978-83-61297-07-9 

Inga urodziła się w Pustnikach, ale wyjechała wraz z matką do Niemiec. Rodzinną ziemię stopniowo wymazywały z pamięci. Tajemniczy Michael z bretońskiej plaży zaprowadził je z powrotem do Pustnicka? Czy tytułowy kwiat ligustru zerwany na Diabelskiej Górze może zmienić złą wróżbę i ocalić prawo matki i córki do prawdziwej miłości?

Hmm… jestem w refleksyjnym nastroju po przeczytaniu książki. A sprawiła to powieść Katarzyny Enerlich Kwiat Diabelskiej Góry. Tak jak matka głównej bohaterki, Rosemarie, też jestem wychowana w surowym, mazurskim klimacie. I przyznam szczerze, że od zeszłego czwartku już marznę. A wczoraj i dziś to wiało Syberią, aż ciarki przechodziły mi po ciele! Tak więc mam pojęcie, o czym autorka pisze i dość dobrze znam ten mazurski świat, ten tygiel narodowościowy.

Książkę tę poświęcam życiowym Żeglarzom, którzy mają odwagę zmierzyć się z wielkim wiatrem marzeń… – od tej dedykacji zaczyna się ta powieść. Marzenia… Któż ich nie ma? Jedne większe, drugie mniejsze, jedne ważniejsze, inne nie, jedne spełnione, inne jeszcze niezrealizowane. Ale są i towarzyszą nam przez całe życie razem z nadzieją na ich urzeczywistnienie. Jedno z mych marzeń spełni się na dniach – pani Katarzyna Enerlich będzie gościem na spotkaniu autorskim w mej bibliotece. Będę miała okazję… oj będę!

Rywalka Weny

Marto, ten limeryk dedykuję Tobie!

ŻyraFka przybyła do mnie z Olsztyna,

Choć nie jest to żyraf rodzinna kraina.

Zamieszkała w jednej książce,

A że książek mam tysiące,

Więc lokum pozmienia sobie dziewczyna!