Wielki Bal Ducha Gór

Autor: Agnieszka Olejnik, Magdalena Witkiewicz, Karolina Wilczyńska, Magdalena Majcher, Tomasz Kieres, Anna H. Niemczynow, Ilona Ciepał-Jaranowska,  Dorota Milli

Tytuł: Miłość z widokiem na Śnieżkę

Wydawnictwo: Filia

Liczba stron: 424
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Data wydania: 2019

ISBN: 978-83-8075-917-6

Zapraszamy na Wielki Bal Ducha Gór, który odbędzie się 31 grudnia w Hotelu Pod Skałą, w Karpaczu! Komu uda się wziąć udział w tej imprezie? Kto stoi za tym tajemniczym przedsięwzięciem? Osiem zaproszeń, osiem opowieści. Każde trafiło w inne miejsce – do rozgłośni radiowej, lokalnej telewizji, gminnej biblioteki publicznej, wielkomiejskiej galerii handlowej… Czasami wystarczy się dobrze rozejrzeć. Może to właśnie tuż obok Ciebie skrywa się szansa na przeżycie czegoś niesamowitego? Wszystko się może zdarzyć! Nigdy nie wiemy dokąd doprowadzi nas los. Zapraszamy w piękną podróż do Karpacza, małego miasteczka u podnóża Śnieżki!

Kolejna świąteczna książka na mej półce to zbiór opowiadań polskich autorów Miłość z widokiem na Śnieżkę.

Zabalowałam z Duchem Gór w Karpaczu, patrzyłam na Śnieżkę okrytą  białym puchem, ale tylko w marzeniach. Tak nastroił mnie ten zbiór opowiadań świątecznych. Dawkowałam sobie opowiadania. Kręciłam się na karuzeli emocji. Przeżywałam radości i smutki wraz z bohaterami. Odkrywałam różne oblicza miłości Najbardziej polubiłam nastolatkę Megi  i jej sąsiada starszego pana. Jego historia o miłości i górze najmocniej mnie poruszyła. Warto docenić nudno-cudne życie i nauczyć się wizualizacji, a czasem porozmawiać w pociągu z obcą osobą. A ile można zrobić, by spełnić marzenie i odwdzięczyć się komuś, kto kiedyś nam bardzo pomógł! Przekonajcie się sami. Ja dla Was wybrałam najciekawsze cytaty:

Agnieszka Olejnik Jeszcze jedna szansa: Nigdy nie czekaj, że coś stanie się samo w twoim życiu. Nigdy nie czekaj, aż ktoś inny zrobi coś, czego pragniesz. Rób to sam. Chwytaj te wątłe pasemka szans na szczęście, dopóki są w zasięgu twoich rąk. Kiedy ulecą, może już nie być okazji. (s. 45)

Przełomowy spadek

Autor: Agnieszka Olejnik

Tytuł: Dworek w Miłosnej  

Wydawnictwo: Filia

Seria: Dworek w Miłosnej

Tom: 1

Liczba stron: 400
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Data wydania: 2019

ISBN: 978-83- 

Rzadko się to u mnie zdarza, że o wyborze książki do czytania zadecyduje okładka i chęć uwiedzenia mnie niespiesznym rytmem życia. Blurb też zachęcał do przeczytania książki Agnieszki Olejnik Dworek w Miłosnej.

To nasza szansa, Monika! Twoja, moja i naszego syna! (s. 93)

Spadek po ciotecznej babci Bognie w rodzinie Sucheckich wydaje się receptą na wszelkie zło. Monika i Igor od dwóch lat żyją samotnie obok siebie pogrążeni w żałobie. Ona obca, wycofana do swego kokonu, on snujący się po domu, a między nimi kilkuletni, Radek zostawiony sam sobie, który od pewnego dnia nie wymówił ani słowa, który tkwi w swoim cichym świecie. To rodzina pokiereszowana przez los. Także Ada Rytter z synem widzą szansę na pozytywną zmianę w życiu. Przyjęty spadek w życiu dwóch kuzynek i ich rodzin to na pewno przełom, być może błogosławieństwo. Od tej pory w dworku zamieszkała młodość, a wraz z nią pojawiają się marzenia, tęsknoty i namiętności. Co kryją stare mury angielskiego dworku?

Wiedziała jedynie, że ma ksywkę „Bruce Lee”. (s. 165)

Mężczyzna kryjący się pod tą ksywką to niejednoznaczna postać, pełna zagadek, dziwnych zachowań i różnorodności językowej. Igor ma wiele zalet, ale przy tym i wad oraz … dodatkowo uporu, jakby nie chciał pomóc sobie i synowi. Potrząsnęłabym nim porządnie. Jego milczący syn Radek z jednej strony mnie zadziwiał swoim uporem i inteligencją, a z drugiej serce mi się krajało na myśl o tym, co przeszedł i co się tak naprawdę siedziało w jego głowie. Licealista Dawid Rytter podbił moje serce swoją osobowością, wrażliwą duszą. Antoni Kowaluk – przyjaciel Bogny, skarbnica wiedzy o przeszłości i roślinach, prosty, skromny, nieco osamotniony człowiek. Ada wydaje się nieco wycofana z życia, a nawet ukrywająca się przed nim, zwłaszcza przed miłością, za to ma bardzo dobre relacje z dorastającym synem. Monice współczułam, póki nie poznałam prawdy. Bognę Horyniec polubiłam z marszu i żałuję, że autorka tak mało poświęciła jej miejsca, że na przykład dokładniej nie opisała całego pobytu dalszej rodziny w Miłosnej.

Jakoś się żyje, masz rację. Nie jestem tylko pewien, czy o to chodzi, żeby żyło się „jakoś”. (s. 183)