Prawdziwy konkurs

Witajcie!

Dziś startuje "Prawdziwy konkurs", w którym można wygrać najnowszą powieść Agnieszki Rusin Ukaż mi prawdę. Zadanie konkursowe jest proste, jak na mnie nie przystało... 

Zadość formalnościom wszelakim, czyli regulamin konkursu:

1. Organizatorem konkursu jest właścicielka bloga W szponach literek, czyli ja. 
2. Nagrodą jest książka Ukaż mi prawdę Agnieszki Rusin, ufundowana przez wydawnictwo Lucky, któremu bardzo dziękuję.
3. Konkurs trwa od 03.04.2020 r. do 09.04.2020 r. do godz. 23.59.
4. Losowanie zwycięzcy nastąpi 10.04.2020 r. i tego dnia na blogu zostanie ogłoszony zwycięzca. Na adres czekam tydzień.
5. W konkursie mogą wziąć udział osoby z adresem korespondencyjnym w Polsce. Warunkiem przystąpienia do konkursu jest odpowiedź na zadanie konkursowe, podpisanie się imieniem lub nickiem. Można dodać adres e-mailowy. W konkursie można wziąć udział tylko raz.  
6. Proszę o udostępnienie konkursu w na blogu, w mediach społecznościowych.
7. Nagrodę wysyła wydawnictwo Lucky.
8. Wzięcie udziału w konkursie jest równoznaczne z akceptacją regulaminu. Wszelkie pytania kierować na adres: martucha180[at]gmail.com 
9. Zadanie konkursowe:

Napisz zdanie ze słowem PRAWDA. 

O tę książkę walczycie:

 

 

Czekam na Wasze zgłoszenia i życzę powodzenia!

Odkrywanie prawd

Autor: Agnieszka Rusin

Tytuł: Ukaż mi prawdę

Wydawnictwo: Lucky

Liczba stron: 304
Oprawa: miękka
Data wydania: 2020

ISBN: 978-83-66332-14-0

Dziś zabieram Was do Zalesia, tam rozgrywa się akcja najnowszej powieści Agnieszki Rusin Ukaż mi prawdę, którą objęłam patronatem medialnym.

Jestem z domu nad jeziorem, tak sądzę. (s. 13)

Alicja i Kuba przeżywają żałobę po stracie nastoletniej córki. Mężczyzna kupuje dom nad jeziorem, aby pomóc żonie wyjść z depresji, która jest bliska załamania nerwowego. Okazuje się, że nowy dom skrywa tajemnice. Nie jest w nim bezpiecznie. Jego poprzedni właściciele zaginęli bez śladu. Także lasy kryją własne sekrety, łatwo się w nich zgubić. Okoliczni mieszkańcy radzą uważać na siebie. Piękny dom w otoczeniu przyrody, cisza i spokój – idylla. Pozorna. Tu nic nie jest takie, jak się wydaje… Na Alicję czeka wiele niespodzianek.

Na tym odludziu mieszkają sami dziwacy lub samotnicy. (s. 155)

Zalesie to mała wieś. Mieszkańcy skrywają swoje tajemnice i niechętnie je ujawniają. Niektórzy jak sprzedawczyni Teresa, bibliotekarka Kasia czy policjantka Paulina to sympatyczne osoby, z którymi bohaterka nawiązuje bliższą znajomość. Leśniczy Ziemek czy doktor Sadowski bywają niesympatyczni. Była narzeczona leśniczego to furiatka, a żona lekarza to arogancka kobieta. Nie brak nachalnego absztyfikanta, zbuntowanych nastolatek, maltretowanych czy obłudnych kobiet.

Od kiedy tu zamieszkała, spotkało ją wiele dziwnych rzeczy. (s. 178)

Ukaż mi prawdę - fragment

Dziś fragment powieści Ukaż mi prawdę Agnieszki Rusin, którą objęłam patronatem medialnym.

– Wsiadaj – Kuba zawołał. – Spróbujemy ruszyć.

– Nie chcę, muszę rozprostować nogi. Przejdę się, skoro to niedaleko. Nie mam już dziś ochoty na jazdę czymkolwiek.

– Co ty wymyślasz? Wsiadaj, będziesz chodziła sama po lesie?

– A co w tym złego? W końcu sam wybrałeś to miejsce.

Kuba zamilkł, nie miał ochoty na kolejne sprzecz­ki, marzył tylko o prysznicu i łóżku. Ustąpił więc, tym bardziej że ich dom powinien pojawić się już za kolejnym zakrętem. Wiedział również, jak bardzo Alicja potrafiła być nieprzejednana w swoich postanowieniach, w dodatku lekarz zalecił jej długie spa­cery na świeżym powietrzu.

– Zgoda – odpuścił, spoglądając na żonę zmę­czonym wzrokiem. – Ale nie zbaczaj z drogi, nie­długo się spotkamy. Kieruj się tą dróżką. Za zakrę­tem – wskazał dłonią – znajdziesz stary dom.

– A gdzie jezioro?

– Za chwilę je ujrzysz – uśmiechnął się, przywo­łując na myśl cudowny widok, którym cieszył oczy podczas ostatniej wizyty i transakcji.

Ukaż mi prawdę pod patronatem W szponach literek

Nie ma to, jak rano (godz. 10.05) przywitać listonosza w szlafroku!

Ale gdy przynosi wyczekiwaną przesyłkę, to... tylko się cieszyć!

Z wielką przyjemnością przedstawiam Wam mój drugi patronat medialny w 2020 roku. To powieść obyczajowa Ukaż mi prawdę Agnieszki Rusin. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Lucky.

Kocham cię - tak trudno powiedzieć

Autor: Agnieszka Rusin

Tytuł: Mimo wszystko kochaj

Wydawnictwo: Lucky

Liczba stron: 272
Oprawa: miękka
Data wydania: 2019

ISBN: 978-83-65351-89-0

Mimo wszystko kochaj Agnieszki Rusin to książka, której okładka intryguje swoją prostotą. Cztery różne serca wykonane z materiału ułożone są w kolumnie. Tyle i aż tyle. Czyje to serca? Gdzie ich pary?

Macie racje, jesteśmy złe, a nawet beznadziejne. (s. 146)

Dom rodzinny Gośki, Aśki, Majki i Julii w czasie ich beztroskiego dzieciństwa dawał im poczucie bezpieczeństwa. Potem pojawiły się pierwsze miłości, troski, łzy. Każda poszła w świat ze swoim bagażem doświadczeń. Teraz po latach wróciły do domu z powodów osobistych, uciekając przed problemami, ale główny powód to choroba matki. Siostry spotykają się w domu rodzinnym, lecz źle się dzieję między nimi. Los każdej z nich zaserwował solidnego kopniaka. U każdej w życiu nastąpiło tąpnięcie. Kobiety nie potrafią poskładać swego życia. Sekrety i złamane serca spowodowały, że ich dawna bliskość, zaufanie, siostrzana miłość gdzieś się zagubiły. Kłótnie, przykre słowa, oskarżenia, pretensje, kłamstwa, żale stają się ich codziennością pod jednym dachem. To początek dramatycznych zdarzeń. Czy siostry zaufają sobie na nowo i przezwyciężą problemy? Czy nauczą się kochać mimo wszystko?

Rodzina powinna dawać siłę, wsparcie, a nie dzielić się i ogradzać murem niedomówień. (s. 147)

Na pierwszym planie w powieści ukazana jest rodzina i więzy krwi. Cztery siostry różnią się diametralnie między sobą. Najstarsza Gosia zajmuje się domem i dziećmi, wiedzie beztroskie życie u boku bogatego męża. Joannie brak czasu, zapracowana i zabiegana praktycznie sama wychowuje dwie córki. Singielka Majka postawiła na karierę, dba o siebie. Wrażliwa Julka szuka swego miejsca na ziemi, rzuciła studia. Wszystkie mają dość facetów. W trudnej sytuacji siostry muszą wspólnie podejmować decyzje, lecz każda z nich myśli o swoich problemach, skrywa swe tajemnice i żale i nie ma dość odwagi, aby wyznać prawdę siostrom. Męczy je też poczucie winy.

Prośba o pomoc nie jest oznaką słabości. (s. 160)

Autorka opowiadając o losach sióstr w trudnych momentach życiowych podkreśla, jak ważna jest szczera rozmowa, zaufanie najbliższym, z którymi łączą nas więzy krwi. Bo siła jest w rodzinie, w pomaganiu sobie.  Tylko trzeba mieć odwagę do zwierzenia się ze swoich problemów i umieć poprosić o pomoc. Ludzie często mają problem z poproszeniem kogoś o pomoc, gdyż się krygują, wstydzą, boją, że ktoś ich uzna za słabszego, być może gorszego. Inni z kolei odrzucają oferowaną im pomoc.

Prawdziwa miłość nie ulęknie się niczego. Nawet diabła złego. (s. 100)