Grzeczni chłopcy nie kradną staników

Autor: Lauren Price

Tytuł: Grzeczni chłopcy nie kradną staników

Tłumaczenie: Tomasz F. Misiorek

Wydawnictwo: BeYA

Liczba stron: 280

Oprawa: miękka

Data wydania: 2021

ISBN: 978-83-283-8249-7

 

 

Skusiłam się na młodzieżówkę, gdyż zaintrygował mnie tytuł i stanik na okładce. To powieść Lauren Price Grzeczni chłopcy nie kradną staników. Aż chce się spytać, co robią ci niegrzeczni…

On ukradł mój cholerny stanik! (s. 16)

Riley Green to szara myszka, stroniąca od towarzystwa, dobra uczennica przedostatniej klasy, która mierzy się z wydarzeniami z przeszłości. Jej życie zmienia się za sprawą nowych sąsiadów. Alec Wilde zakrada się nocą do jej pokoju i kradnie ulubiony stanik z Myszką Miki. Chłopak wygrał zakład z kumplami, ale nie wie, że Riley postanowiła się na nim odegrać. Między nastolatkami zaczyna się wojna podjazdowa. Psikusy, nowa przyjaźń i ktoś więcej niż tylko dokuczliwy sąsiad…

Bo ludzie kochają łobuzów. (s. 62)

W tej powieści wszystko jest znane i przewidywalne. Typowe amerykańskie miasteczko, typowa szkoła średnia, typowe rozbite rodziny i typowe zachowania nastolatków. Historia jedna z wielu, pełna zawirowań, humoru, skrajnych emocji, przyciągania się i odpychania głównych bohaterów. Nic odkrywczego poza niecodziennym początkiem znajomości. Motywy hate-love i bad boy to schematyzmy w powieściach dla nastolatek. Tutaj też się one pojawiają, lecz oba nie są w tej powieści dobrze  przedstawione. Brakowało mi owej nienawiści i tego złego chłopaka. Jedna bójka to za mało, żeby sobie zasłużyć na owo zaszczytne miano. Alec zniewalał tylko urodą, czyli mamy w powieści zazdrość, zawiść, intrygi, zemstę, szkolną gwiazdę, przystojnych chłopców ze szkolnej drużyny i imprezę z alkoholem.

Zamknij się, dudku, to była część planu. (s. 47)

Wigilijny krach

Autor: Krystyna Mirek

Tytuł: Tylko jeden wieczór

Wydawnictwo: Edipresse Książki

Liczba stron: 312
Oprawa: miękka
Data wydania: 2018

ISBN: 978-83-8117-636-1

Wigilia to w końcu tylko jeden wieczór. (s. 63)

Przed Wigilią recenzja książki świątecznej – Tylko jeden wieczór Krystyny Mirek. W miarę krótka, bo przed świętami jest mniej czasu.

Media społecznościowe bardzo pomagają w budowaniu ułudy. (s. 16)

Tuż przed Bożym Narodzeniem sławna aktorka Amelia Diamond, szczególnie dbająca o swój i rodziny idealny wizerunek w mediach, mająca tysiące fanek, musiała wcisnąć do swojego szczelnie wypełnionego kalendarza pogrzeb siostry. Nikt o tym nie wiedział, lecz paparazzi tak. Są jak sępy, nie dają celebrytce spokoju i włażą z obiektywami aparatów fotograficznych i kamer do jej prywatnego życia. Ciekawi ich mała Julka, osierocona siostrzenica pięknej i sławnej aktorki. Ciotka, a prywatnie Sylwia Nowak, przygarnie ją tylko na ten jeden szczególny wieczór w roku. I to wystarczy, by bańka mydlana zbudowana z rodzinnej sielanki, pięknego domu, dobrego męża i wspaniałych dzieci dojrzała do pęknięcia. Gra pozorów, oszustwo, kłamstwa, byle tylko media dobrze o niej pisały, aby jej tajemnice były bezpieczne. Dzieci i mąż były tylko marketingową koniecznością. A dzień wcześniej aktorka udzielała wywiadu z rodzinką robiącą pierniki w tle. Mówiła, że święta to dla niej wspaniały, rodzinny czas… Normalnie bajka!

Kłopoty są częścią życia. Nie sposób ich uniknąć. (s. 98)

Z drugiej strony czytelnik poznaje Marcina, którego żona wyrzuciła z domu, a on załamany i z podkulonym ogonem wrócił do rodziców, by szukać pocieszenia i pomocy. Przyjaciel go bardzo zawiódł, a może to on był zbyt łatwowierny? Postać aktorki i architekta łączy pani Zosia. To matka Marcina i sprzątaczka w biurowcu, w którym aktorka ma swoje biuro. To tu zwierzała się ze swych trosk kobiecie doświadczonej przez życie, to ją prosiła o rady.

W sytuacjach kryzysowych przydaje się też mądrość. Umiejętność znalezienia właściwych słów. (s. 99)

Zmierzchomania w wersji filmowej

Autor: Lidia Tasarz

Tytuł: Cząstka pomarańczy

Wydawnictwo: Psychoskok

Liczba stron: 762
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Data wydania: 2018

ISBN: 978-83-8119-256-9

Dorosłam do tego, żeby sobie pozwolić na bycie taką, jaką jestem, a nie jaką mnie widzą inni czy chcą widzieć. (s. 23)

Cząstka pomarańczy powstała, ponieważ Lidię Tasarz zainspirowała Saga Zmierzch Stephanie Meyer i film Twilight Saga. Początkowo powieść powstawała jako tzw. fanfic serii. We fragmentach ukazywała się na blogu, a z czasem stała się odrębną opowieścią o miłości dwojga nastolatków z różnych kontynentów. A ja objęłam książkę moim patronatem medialnym.

Dość już tych tajemnic. Skąd ty znasz angielski? (s. 21)

Maja Kolbus po kilkumiesięcznej, tajemniczej nieobecności w szkole wraca do niej i 1 IX rozpoczyna klasę maturalną. Jest inna niż ją zapamiętano – ładniejsza, dojrzalsza, poważniejsza, skryta. Ona już zrozumiała, że nieważne co kto o niej myśli, czy ją lubi. Ona już wiedziała, jaka jest, a pozostali uczniowie z III A nie musieli się tego dowiedzieć. Nawet najbliższa przyjaciółka nie znała prawdy o Majce. Ową ciszę zburzył na matematyce telefon od Taylora Luthera. Dziewczyna skrycie podkochiwała się w nim na planie filmu Twilight, a teraz z nim rozmawiała! Wybiegła z klasy na boisko, a tam przystojny amerykański chłopak, znany aktor mimo młodego wieku.

Tata mi zawsze powtarzał, że życie to kwestia wyborów. I ja właśnie takiego wyboru dokonałam. (s. 88)

Maja ponownie musi dokonać wyboru. Razem z Taylorem spędza weekend w Paryżu, a ich młodzieńcza miłość wybucha z niespotykaną siłą. Wkrótce nastolatka podejmuje kolejną decyzję i leci z Taylorem do USA. Czekają na nią zobowiązania, ale jest jeszcze matura. Czytelnik stopniowo poznaje bohaterkę i jej dalsze losy. Odkrywa jej tajemnicę, jak to cudem trafiła do świata filmu i show-biznesu, jak ta nikomu nieznana licealistka z Torunia dostała ważną rolę w filmie opartym na światowym bestsellerze. Czytelnik towarzyszy jej wszędzie: w czasie kampanii, na planie filmowym, na premierze filmu, na wakacjach, na eventach, w szkole, wśród szkolnych przyjaciół i wrogów, lecz przede wszystkim z Tayem, miłością jej życia. Czytelnik staje się też świadkiem tragicznych wydarzeń w życiu bohaterki. Sława kosztuje.

Nie chcę grać w życiu. Dla mnie film to film, a poza tym w życiu chciałabym być sobą. (s. 140)